تفاوت تدبر در قرآن و استنطاق آن از منظرامام رضا(ع)

نجمه انصاری¹

1) کارشناسی ارشد الهیات و معارف اسلامی گرایش علوم قران و حدیث، دانشکده اصول الدین قم، ایران

کد IOI مقاله : XYZH-ZAEZK
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی مدیریت و علوم انسانی(2icmhconf.com)
چکیده :
    تدبر ، اصل بي بديل در تعامل و مواجه انسان با گنجينه وحي . كلام الله مجيد است تدبر داراي تعريف و آثار مختلف و قابل توجهي است كه هم در حوزه فكر و انديشه و هم در مجال زندگي عملي انسان مقدس ظهور مي كند تدبر از امر آموزش و قرائت قرآن كريم جدا نيست و آن مرهون فراهم آمدن امور و شرايطي چند است توبر به معناي مطاوعه و دريافت تدبير موجود در كلام و اشيا است و تدبير در قرآن ، فهم و روشمند و هماهنگ ظاهر قرآن كريم است . همچنين استنطاق قرآن يعني طرح پرسش در پيشگاه قرآن و طلب نعلق و پاسخ از آن ، اين تعبير عالمان ديني آنرا تفسير قرآن به قرآن ، تاويل ، تفسير موضوعي و استنباط از قرآن اطلاق كرده اند كه هر يك ، بعدي از ابعاد استنطاق را در بر مي گيرد . توصيه هاي قرآني به عنوان كتاب اعجاز و غير قابل تحريف مي باشد در اين پژوهش به بررسي تفاوت تدبر و استنطاق در قرآن از منظر امام رضا (ع) پرداخته شده چرا كه راه درك اعجاز قرآن و فهم آن قدم اول است براي اين موضوع مهم و ارزشمند .

کلمات کلیدی : امام رضا تدبر و استنطاق قرآن