تأثیر افزودن آموزش تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک به درمان معمول بر کاهش رفتارهای تکانشی در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بستری
تأثیر افزودن آموزش تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک به درمان معمول بر کاهش رفتارهای تکانشی در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بستری
محمدرضا یکتا1 هستی قربانی زواره2 مونا تیموری3 بنیامین باقرپور4
1) کاندیدای دکتری ، گروه مشاوره، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران ، رایانامه :
2) کارشناسی روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ايران. رايانامه :
3) کارشناسی روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ايران، رايانامه:
4) کارشناسی روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ايران، رايانامه :
کد IOI مقاله
:
AABF-ABZHAB
محل انتشار :
سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com/3rd)
چکیده :
اختلال شخصیت مرزی با تکانشگری شدید و نقص در تنظیم هیجان همراه است که منجر به بستریهای مکرر میشود. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر افزودن آموزش تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک به درمان معمول بستری بر کاهش رفتارهای تکانشی انجام شد. در یک طرح نیمهآزمایشی با پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل، ۴۰ بیمار بستری مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در بیمارستانهای اصفهان در سال ۱۴۰۴ به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمون و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمون علاوه بر درمان معمول بستری، ۱۲ جلسه آموزش گروهی تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل تنها درمان معمول را دریافت نمود. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تکانشگری بارات (BIS-11)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (DERS) و چکلیست محققساخته رفتارهای تکانشی بود که در سه مرحله پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دو ماهه تکمیل شدند. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و یکراهه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پس از کنترل نمرات پیشآزمون، بین دو گروه در نمرات پسآزمون تفاوت معناداری وجود دارد. گروه آزمون در مقایسه با گروه کنترل، کاهش معنادار بیشتری در نمره کل تکانشگری (۰۰۱/۰>p، ۵۶/۰=۲η)، دشواری تنظیم هیجان (۰۰۱/۰>p، ۴۹/۰=۲η) و فراوانی رفتارهای تکانشی ثبتشده عینی (۰۰۱/۰>p، ۵۲/۰=۲η) نشان داد. این بهبودها در هر سه خردهمقیاس تکانشگری (حرکتی، شناختی و بیبرنامگی) مشهود بود و در مرحله پیگیری نیز پایدار ماند. همبستگی قوی بین کاهش دشواری تنظیم هیجان و کاهش تکانشگری مشاهده شد. بر اساس یافتهها میتوان نتیجه گرفت که ادغام آموزش تنظیم هیجان مبتنی بر دیالکتیک با درمان معمول بستری، مداخلهای مؤثر برای کاهش پایدار تکانشگری در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی است که احتمالاً از طریق بهبود مکانیسمهای تنظیم هیجان عمل میکند. این رویکرد تلفیقی میتواند به عنوان یک مؤلفه ضروری در پروتکل درمان بستری این بیماران گنجانده شود.
کلمات کلیدی : اختلال شخصیت مرزی تکانشگری تنظیم هیجان درمان دیالکتیکی رفتاری بستری روانپزشکی