ارزیابی مصالح خودترمیمی در بهسازی پایدار هدایت آب شهری با مقایسه محیط‌های ژئوتکنیکی و بتنی

فهیمه زینوائی اکبری¹ مهدی صادقزاده تبریزی²

1) کارشناس ارشد معماری ، شهرداری کلانشهر تبریز،ایران ،
2) دکتری مکاترونیک ، شهرداری کلانشهر تبریز،ایران ،

کد IOI مقاله : AACC-AAHBAD
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/3rd)
چکیده :
    این پژوهش با هدف ارزیابی عملکرد مصالح هوشمند خودترمیمی در بهسازی پایدار مسیل‌های شهری و مقایسه رفتار آن‌ها در محیط‌های ژئوتکنیکی و بتنی انجام شده است. ابتدا ویژگی‌های فیزیکی، مکانیکی و ترمیم‌پذیری این مصالح در مقیاس آزمایشگاهی بررسی گردید. سپس اثر نوع بستر، میزان رطوبت و چرخه‌های تنش تکراری بر کارایی خودترمیمی تحلیل شد. نتایج نشان داد مصالح هوشمند در محیط بتنی بازده ترمیمی بالاتری نسبت به محیط ژئوتکنیکی دارند و موجب کاهش نفوذپذیری و افزایش دوام سازه‌ها می‌شوند. در مجموع، به‌کارگیری این مصالح می‌تواند راهکاری پایدار و اقتصادی برای ارتقای مقاومت و کاهش نیاز به نگهداری در زیرساخت‌های شهری به‌ویژه مسیل‌ها فراهم سازد.

کلمات کلیدی : مصالح هوشمند مصالح خودترمیمی بهسازی پایدار مسیل‌های شهری محیط ژئوتکنیکی