ارزیابی عملکرد لایه اساس قیری با دانه‌بندی باز در افزایش دوام و کاهش ترک‌خوردگی روسازی‌های آسفالتی

نسترن نجف نیا¹

1) کارشناسی ارشد مهندسی عمران گرایش سازه

کد IOI مقاله : AACH-ABHBAH
محل انتشار : هفتمین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(8iccacs.ir)
چکیده :
    ترک‌خوردگی یکی از مهم‌ترین عوامل کاهش عملکرد و عمر بهره‌برداری روسازی‌های آسفالتی است که به دلایل مختلفی از جمله بارگذاری ترافیکی، خستگی، تغییرات دمایی، نشست لایه‌های زیرین و انعکاس ترک از لایه‌های قدیمی ایجاد می‌شود. گسترش ترک‌ها علاوه بر کاهش ظرفیت باربری روسازی، نفوذ آب به لایه‌های زیرین را تسهیل کرده و موجب تشدید خرابی‌هایی نظیر شیارشدگی، جداشدگی، چاله و تخریب سازه‌ای روسازی می‌شود. ازاین‌رو، توسعه روش‌های نوین برای کنترل ایجاد و گسترش ترک‌ها، همواره یکی از مهم‌ترین موضوعات پژوهشی در مهندسی روسازی بوده است. یکی از راهکارهای نوین در این زمینه، استفاده از لایه اساس قیری با دانه‌بندی باز (Open-Graded Bituminous Base - OGBB) است. این لایه به دلیل درصد فضای خالی بیشتر، قابلیت جذب و توزیع تنش، کاهش تمرکز تنش در محل ترک‌ها و افزایش انعطاف‌پذیری سازه روسازی، می‌تواند نقش مؤثری در کاهش ترک‌های انعکاسی، ترک‌های ناشی از خستگی و ترک‌های حرارتی ایفا کند. علاوه بر این، ساختار متخلخل این لایه موجب بهبود زهکشی داخلی روسازی و کاهش فشار آب حفره‌ای شده و از تخریب ناشی از رطوبت جلوگیری می‌کند. در این مقاله، ضمن بررسی مبانی نظری عملکرد لایه اساس قیری با دانه‌بندی باز، نتایج مطالعات انجام‌شده در زمینه تأثیر این لایه بر دوام روسازی، کنترل ترک‌خوردگی، کاهش تنش‌های کششی و افزایش عمر بهره‌برداری مرور و تحلیل شده است. همچنین مزایا، محدودیت‌ها، ملاحظات طراحی و الزامات اجرایی این فناوری مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج مطالعات نشان می‌دهد که استفاده صحیح از لایه اساس قیری با دانه‌بندی باز، می‌تواند ضمن افزایش عمر روسازی، هزینه‌های تعمیر و نگهداری را کاهش داده و عملکرد روسازی را در شرایط اقلیمی و ترافیکی مختلف بهبود بخشد.

کلمات کلیدی : روسازی آسفالتی لایه اساس قیری دانه‌بندی باز ترک‌خوردگی دوام روسازی عملکرد روسازی