مدل بزرگ طراحی (LDM): مروری یکپارچه بر همگرایی هوش مصنوعی مولد و طراحی معماری (۲۰۱۵–۲۰۲۶)

مدل بزرگ طراحی (LDM): مروری یکپارچه بر همگرایی هوش مصنوعی مولد و طراحی معماری (۲۰۱۵–۲۰۲۶)

سامان مُهری1

1) مدرس مدعو، گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه ملی مهارت، شیراز، ایران،

کد IOI مقاله : AACZ-ABCZEC
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
    ادغام فزاینده هوش مصنوعی مولد در فرآیند طراحی معماری، تحول بنیادینی در حرفه معماری ایجاد کرده است. با وجود پیشرفت های چشمگیر در مدل های زبانی بزرگ، مدل های بینایی مولد، و سیستم های عامل محور، فقدان چارچوبی یکپارچه برای درک هم گرایی این سه حوزه فناوری، شکاف نظری مهمی را ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با استفاده از روش مرور یکپارچه ویتمور و نافل و تحلیل انتقادی ۵۰ منبع علمی منتخب از پایگاه های اسکوپوس، وب آو ساینس، و گوگل اسکولار در بازه ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶، مدل مفهومی «مدل بزرگ طراحی» را پیشنهاد می‌کند. این مدل بر تمثیل «مغز زبانی، چشم خلاق، دست اجرایی» بنا شده و از معماری سیستمی چهار لایه ای شامل ورودی چند وجهی، پردازش هم گرا، تصمیم گیری عامل محور، و خروجی چند مقیاس تشکیل شده است. تحلیل انتقادی نشان می‌دهد که هر ستون فناوری به تنهایی با محدودیت های بنیادینی مواجه است و تنها در هم گرایی سه جانبه قادر به پاسخ گویی به پیچیدگی طراحی معماری خواهد بود. در پایان، سه دسته چالش فنی، معرفت شناختی، و اخلاقی شناسایی و پنج اولویت پژوهشی برای دوره ۲۰۲۶–۲۰۳۰ پیشنهاد شده است.

کلمات کلیدی : مدل بزرگ طراحی هوش مصنوعی مولد مدل زبانی بزرگ مدل انتشاری سیستم عامل محور طراحی معماری