تحلیل نقش مهندسی ارزش در کاهش کربن تجسمیافته و بهینهسازی چرخه عمر ساختمان در معماری معاصر ایران
تحلیل نقش مهندسی ارزش در کاهش کربن تجسمیافته و بهینهسازی چرخه عمر ساختمان در معماری معاصر ایران
مهدی محمد زاده خادم1 وحید کرمی دربندی2
1) کارشناس ارشد معماری
2) کارشناس ارشد معماری
کد IOI مقاله
:
AACZ-ABGEHB
محل انتشار :
پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای(5icst.ir)
چکیده :
افزايش بحران اقليمي و سهم بالاي صنعت ساختمان در انتشار گازهاي گلخانهاي، ضرورت بازنگري در فرآيند طراحي و ساخت را آشكار ساخته است. در اين ميان، مفاهيمي چون «كربن تجسميافته» و «ارزيابي چرخه عمر (LCA)» به شاخصهاي اصلي سنجش پايداري ساختمان تبديل شدهاند؛ زيرا بخش عمده ردپاي كربني بنا در مراحل توليد مصالح، اجرا و پايان عمر شكل ميگيرد. پژوهش حاضر با رويكردي توصيفي–تحليلي، نقش مهندسي ارزش را در كاهش كربن تجسميافته و بهينهسازي چرخه عمر ساختمان در معماري معاصر ايران بررسي ميكند.چارچوب پژوهش مبتني بر تحليل اسناد، مطالعات تطبيقي، دادههاي LCA و معيارهاي ارزيابي پايداري نظير LEED و BREEAM است. همچنين شاخصهايي چون انرژي نهفته، كربن تجسميافته، دوام مصالح، قابليت بازيافت و هزينه چرخه عمر در تحليل چندمعياره ساختمانها ارزيابي شدهاند. يافتهها نشان ميدهد كه مداخله مهندسي ارزش در مراحل اوليه طراحي، از طريق بهينهسازي انتخاب مصالح، كاهش مصرف منابع پركربن، افزايش عمر مفيد اجزا و كاهش ضايعات اجرايي، ميتواند به كاهش معنادار بار زيستمحيطي ساختمان منجر شود.نتايج همچنين بيانگر آن است كه در بسياري از پروژههاي ساختو ساز معاصر ايران، غلبه نگاه كوتاهمدت اقتصادي و فقدان رويكرد يكپارچه چرخهمحور، موجب افزايش هزينههاي پنهان و تشديد ردپاي كربني شده است. پژوهش تأكيد ميكند كه بازتعريف مهندسي ارزش در چارچوب معماري پايدار و اقتصاد چرخشي، ميتواند آن را به راهبردي مؤثر در توسعه ساختمانهاي كمكربن و تحقق اهداف Net Zero Building در ايران تبديل كند.
کلمات کلیدی : مهندسی ارزش کربن تجسمیافته چرخه عمر ساختمان معماری پایدار ساختمان کمکربن معماری معاصر ایران