کاربرد هوش مصنوعی در فرآیند طراحی معماری، از تولید فرم های پارامتریک تا بهینه سازی فضاهای داخلی

کاربرد هوش مصنوعی در فرآیند طراحی معماری، از تولید فرم های پارامتریک تا بهینه سازی فضاهای داخلی

مریم اسکندری1

1) استادیار، معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد میاندوآب، میاندوآب، ایران

کد IOI مقاله : AAHE-ACZDDG
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های عمران، طراحی و ساخت، انرژی، مواد و ماشین آلات پیشرفته(icaeu.ir)
چکیده :
    تحولات اخیر در هوش مصنوعی، طراحی محاسباتی و مدلهای مولد، فرآیند طراحی معماری را از یک روند عمدتاً خطی و مبتنی بر آزمون و خطای انسانی به سوی محیطی دادهمحور، تکرارشونده و چندمعیاره سوق داده است. در این میان، طراحی پارامتریک امکان تعریف روابط میان متغیرهای هندسی، عملکردی و محیطی را فراهم می کند و هوش مصنوعی می تواند با یادگیری از داده ها، تولید گزینه های متعدد، پیش بینی عملکرد و پشتیبانی از تصمیم گیری، ظرفیت این فرآیند را افزایش دهد. هدف پژوهش حاضر تبیین چارچوبی یکپارچه برای بررسی نقش هوش مصنوعی در فرآیند طراحی معماری با تمرکز بر تولید فرمهای پارامتریک و بهینه سازی فضاهای داخلی است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی ـ تحلیلی است و قابلیت توسعه به مطالعه پیمایشی و مدلسازی معادلات ساختاری دارد. متغیرهای اصلی شامل قابلیت های هوش مصنوعی، بلوغ طراحی پارامتریک، کیفیت تولید گزینه، کیفیت ارزیابی عملکرد، بهینه سازی چندمعیاره و کیفیت خروجی معماری در نظر گرفته شده اند. مدل پیشنهادی فرض می کند که هوش مصنوعی از طریق افزایش ظرفیت تولید و ارزیابی گزینه ها و با میانجیگری کارایی فرآیند طراحی بر کیفیت فرم، کیفیت فضایی، بهره وری سطح، نور طبیعی، عملکرد انرژی و رضایت کاربر اثر می گذارد. مهارت معمار، زیرساخت داده و نرمافزار، قابلیت همکاری با BIM و اعتماد به فناوری نیز به عنوان عوامل تعدیل گر لحاظ شدهاند. مرور ادبیات نشان می دهد که بخش مهمی از پژوهش ها بر مراحل اولیه طراحی و تولید تصویر متمرکز است، در حالی که انتقال خروجی های مولد به فرآیندهای قابل ساخت، استاندارد و هماهنگ با BIM هنوز نیازمند توسعه است. از این رو، ارزش اصلی چارچوب حاضر در پیوند تولید، ارزیابی، بهینه سازی و تصمیم گیری انسانی است.

کلمات کلیدی : هوش مصنوعی طراحی معماری طراحی پارامتریک طراحی مولد طراحی داخلی