معماری در زمان و معماری بر زمان

محمد جابر¹

1) جاری پور قهرود

کد IOI مقاله : ABGG-ABKZBG
محل انتشار : یازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و هشتمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(11icrsie.ir)
چکیده :
    زمان در فلسفه ارسطویی، شمارش حرکت نسبت به پیش و پس است؛ بستری برای تغییر و ظهورِ وجود. معماری در گذر زمان تجربه می‌شود؛ مواد کهنه می‌شود و بنا با محیط هم‌نوا می‌گردد .معماری با پاسخ به نیازهای هر عصر، پیوند میان گذشته (سنت) و آینده را برقرار می‌کند. بنایی که در زمان معلق نباشد، به زودی کارکرد خود را از دست داده و از مفهوم تهی می‌شود. معماری، به بند کشیدنِ زمان در کالبدِ مکان است. مسئله آن است که برغم اهمیتی که زمان در حوزه معماری دارد هنوز بسیاری از نسبت های متقابل زمان و معماری بدرستی روشن نشده است. این مقاله که به روش مطالعات کیفی و از زاویه تحلیل محتوا به رشته تحریر درآمده می کوشد تا نشان دهد عزم معمار در گزینش کدامیک از رویکردهای معماری به معنا پروری معماری نزدیکتر است. کلید واژگان : زمان، معماری، تاریخ ، فلسفه

کلمات کلیدی : زمان معماری تاریخ فلسفه