عنوان:گذر از فردگرایی به رویکرد سیستمی

عنوان:گذر از فردگرایی به رویکرد سیستمی

مبین رشیدی1 اسماعیل صدری دمیرچی2 محسن رشیدی3 شایان شیخی4

1) دکتری تخصصی مشاوره «دانشگاه کردستان ؛ سنندج
2) استاد، گروه مشاوره، دانشکده علوم‌تربیتی و روانشناسی محقق اردبیلی،اردبیل،ایران
3) کارشناسی راهنمایی و مشاوره ، دانشگاه فرهنگیان پردیس شهید مدرس سنندج
4) کارشناسی امور تربیتی «دانشگاه فرهنگیان پردیس شهید مدرس سنندج

کد IOI مقاله : ABKH-ACAZEK
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com)
چکیده :
    رویکرد فردمحور که واحد اصلی تحلیل و درمان را «فرد» می‌داند، سده‌ای بر روان‌شناسی و روان‌درمانی چیره بوده است. با این حال، مشاهدات بالینی درباره عود نشانه‌ها در بافت خانواده، پژوهش‌های ارتباطی و فرهنگی، و دستاوردهای نظریه عمومی سیستم‌ها و سایبرنتیک، نگاه سیستمی را به‌مثابه بدیلی نظری و بالینی پدید آوردند. هدف این مقاله، بازسازی تحلیلی این گذر و ارزیابی پیامدهای نظری، بالینی و فرهنگی آن است. روش پژوهش، مرور نظری-تحلیلی منابع مرجع و فراتحلیل‌های معتبر است. یافته‌ها نشان می‌دهد که گذر یادشده یک تحول معرفت‌شناختی است: از علیت خطی به علیت دایره‌ای، از محل‌یابی نشانه در درون فرد به فهم آن در الگوهای تعاملی و معنایی، و از درمانگر ناظر به درمانگر شریک. مکاتب مهم خانواده‌درمانی (چندنسلی، ساختاری، راهبردی، میلان، تجربی، هیجان‌مدار، راه‌حل‌محور، روایتی و همکارانه) این بینش را به شیوه‌های متفاوت بسط داده‌اند و شواهد پژوهشی از اثربخشی مداخلات سیستمی در بسیاری از حوزه‌ها حمایت می‌کنند، هرچند نیازمند پژوهش‌های بومی‌اند. نقدهای فمینیستی و فرهنگی نیز نشان دادند که نظریه سیستمی باید نسبت به قدرت، جنسیت و فرهنگ حساس باشد. نتیجه این است که رویکرد سیستمی جایگزین فرد نیست، بلکه فرد را در شبکه روابط بازتعریف می‌کند و مسیر به‌سوی تلفیق سطوح مختلف مداخله را می‌گشاید.

کلمات کلیدی : فردگرایی رویکرد سیستمی خانواده‌درمانی علیت دایره‌ای سایبرنتیک نظریه سیستم‌های خانواده فرهنگ