الیاف فولادی، پلی‌پروپیلن و پلی‌وینیل الکل در بتن فوق توانمند و بتن فوق توانمند ژئوپلیمری: مروری مقایسه‌ای بر عملکرد مکانیکی و حرارتی

الیاف فولادی، پلی‌پروپیلن و پلی‌وینیل الکل در بتن فوق توانمند و بتن فوق توانمند ژئوپلیمری: مروری مقایسه‌ای بر عملکرد مکانیکی و حرارتی

کیارش فرهادیان بروجردی1 دانیال قاضی میرسعید2

1) دانشجوی کارشناسی دانشکده مهندسی عمران دانشکدگان فنی دانشگاه تهران -
2) دانشجوی کارشناسی دانشکده مهندسی عمران دانشکدگان فنی دانشگاه تهران -

کد IOI مقاله : ABFG-ACZFGH
محل انتشار : دوازدهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری، هنر و توسعه شهری(12icsau.ir)
چکیده :
    الیاف مسلح‌کننده به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند و اغلب برای دستیابی به شکل‌پذیری کششی پس از ترک‌خوردگی در بتن فوق‌توانمند ضروری هستند. افزون بر این، برخی از انواع الیاف می‌توانند سازوکاری برای رهاسازی فشار بخار داخلی فراهم کنند؛ فشاری که در شرایط قرارگیری در معرض آتش می‌تواند موجب پوسته‌پوسته‌شدن انفجاری بتن شود. این مقاله مروری، الیاف فولادی، پلی‌پروپیلن و پلی‌وینیل الکل را در بتن فوق‌توانمند و بتن ژئوپلیمری فوق‌توانمند، به‌صورت ترکیبی و با رویکردی مقایسه‌ای و انتقادی بررسی می‌کند. ذوب‌شدن الیاف پلی‌پروپیلن در دمای تقریبی ۱۶۰ تا ۱۷۰ درجه سلسیوس، شبکه‌ای از ریزکانال‌های به‌هم‌پیوسته ایجاد می‌کند که با کاهش فشار منافذ، از پوسته‌پوسته‌شدن انفجاری بتن فوق‌توانمند جلوگیری می‌کند. در مقابل، الیاف فولادی به‌تنهایی موجب افزایش نفوذپذیری زمینه نمی‌شوند و با وجود بهبود ظرفیت کششی و خمشی، قادر به جلوگیری از پوسته‌پوسته‌شدن انفجاری نیستند. سامانه‌های ترکیبی پلی‌پروپیلن–فولاد، با نسبت حجمی ۰٫۵ تا ۱٫۰ درصد پلی‌پروپیلن، معمولاً پس از قرارگیری در معرض دمای ۷۰۰ تا ۱۰۰۰ درجه سلسیوس، در صورت کنترل پوسته‌پوسته‌شدن، ۴۰ تا ۸۵ درصد از مقاومت فشاری خود را حفظ می‌کنند. این ترکیب را می‌توان کامل‌ترین و از نظر سازوکاری مکمل‌ترین جفت الیاف بررسی‌شده در این مرور دانست: الیاف فولادی ظرفیت کششی و خمشی را تأمین می‌کنند که پلی‌پروپیلن به‌تنهایی قادر به فراهم‌کردن آن نیست، در حالی که پلی‌پروپیلن عملکرد موردنیاز برای ایمنی در برابر آتش را فراهم می‌کند که الیاف فولادی به‌تنهایی قادر به تأمین آن نیستند. الیاف پلی‌وینیل الکل، از طریق سازوکار دوگانه پیوند مکانیکی–شیمیایی، عملکرد مکانیکی را در دمای محیط و دماهای متوسط در هر دو نوع زمینه بهبود می‌بخشند. با این حال، تنها مجموعه‌داده‌ای که بازه دمایی ۲۰ تا ۸۰۰ درجه سلسیوس را در یک زمینه ژئوپلیمری پوشش می‌دهد، کاهش سهم مقاومت باقی‌مانده در دماهای بالاتر از ۶۰۰ درجه سلسیوس را گزارش می‌کند و الیاف پلی‌وینیل الکل تاکنون در هیچ زمینه بتن ژئوپلیمری فوق‌توانمندی در دماهای بالا مورد آزمایش قرار نگرفته‌اند. یک مجموعه‌داده جدید، ویژه بتن ژئوپلیمری فوق‌توانمند، نشان می‌دهد که زمینه ژئوپلیمری ممکن است در دمای ۸۰۰ درجه سلسیوس، به‌ویژه در حضور الیاف فولادی، مقاومت باقی‌مانده و ظرفیت کششی را مؤثرتر از بتن فوق‌توانمند حفظ کند. با این حال، این یافته در حال حاضر موقتی است و هنوز نمی‌توان آن را به الیاف پلی‌پروپیلن یا پلی‌وینیل الکل تعمیم داد. بنابراین، بتن فوق‌توانمند حاوی ترکیبی از الیاف فولادی و پلی‌پروپیلن، در میان ترکیب‌های بررسی‌شده، از نظر شواهد موجود، هم از لحاظ عملکرد مکانیکی و هم از نظر مقاومت در برابر آتش، بیشترین پشتوانه را دارد. در مقابل، بتن ژئوپلیمری فوق‌توانمند حاوی الیاف فولادی، گزینه‌ای امیدبخش است، اما شواهد موجود برای تأیید این عملکرد همچنان محدود و مقدماتی است.

کلمات کلیدی : بتن فوق توانمند بتن فوق توانمند ژئوپلیمری الیاف فولاد الیاف پلی‌پروپیلن الیاف پلی‌وینیل الکل