مسیریابی و کنترل پرواز وسایل نقلیهی هوایی بدون سرنشین (پهپاد): مروری بر الگوریتمها و جهتگیریهای آینده
مسیریابی و کنترل پرواز وسایل نقلیهی هوایی بدون سرنشین (پهپاد): مروری بر الگوریتمها و جهتگیریهای آینده
امیرحسین عارفی مهر1
1) دانشجویی کارشناسی برق گرایش کنترل، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی،ایران -
کد IOI مقاله
:
ACCD-ACZZBD
محل انتشار :
دهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی(carseconf.com)
چکیده :
پهپادها (وسایل نقلیهی هوایی بدون سرنشین) به پلتفرمهایی بهشدت رایج برای نظارت، کشاورزی دقیق، سنجش از دور، تدارکات، و امداد و نجات تبدیل شدهاند، و ایمنی و کارایی این مأموریتها بهشدت به راهبردهای مسیریابی و کنترل پرواز زیربنایی وابسته است. این مرور، بهجای آنکه صرفاً الگوریتمها را فهرست کند، حول یک پرسش عملی واحد سازماندهی شده است: کدامیک از این روشها واقعاً میتوانند بهصورت بیدرنگ (Real-time) روی کامپیوترهای همراه (Companion Computer) و کنترلکنندههای پرواز با منابع محدودی که واقعاً روی یک پهپاد حمل میشوند اجرا شوند، و هر یک چگونه با حلقهی کنترلی که در نهایت وسیله را به پرواز درمیآورد تعامل دارد. این مقاله روشهای کلاسیک مبتنی بر گراف و نمونهبرداری (Sampling-based)، تولید مسیر بر پایهی Minimum-Snap و روشهای کینودینامیک، رویکردهای میدان پتانسیل مصنوعی، بهینهسازی زیستالهام و متاهیوریستیک، و روشهای مبتنی بر یادگیری ماشین که بر پایهی یادگیری تقویتی و دیگر ابزارهای هوش مصنوعی ساخته شدهاند را پوشش میدهد، از جمله برنامهریزهای پیشرفته و بهروز (State-of-the-art) بیدرنگ مانند Fast-Planner و EGO-Planner. هر خانواده از نظر هزینهی محاسباتی، بهینگی، سازگاری با موانع پویا، و استحکام (Robustness) ارزیابی میشود، و نحوهی اتصال معمول آن با پشتهی کنترل پرواز بهروشنی بیان شده، از جمله تفکیک میان یک کامپیوتر همراه که ادراک و مسیریابی را با نرخ تقریبی ۱۰ تا ۳۰ هرتز اجرا میکند و یک واحد کنترلکنندهی پرواز که حلقهی کنترل وضعیت و نرخ را با فرکانس تقریبی ۱۰۰ تا ۴۰۰ هرتز اجرا میکند. این مقاله همچنین نشان میدهد که چگونه برنامهریزهای مسیر با کنترلکنندههای سطح پایین PID یا مدل پیشبین (MPC) یکپارچه میشوند تا مسیرهایی قابلپرواز و از نظر دینامیکی شدنی تولید کنند، نتایج کمّی گزارششده در ادبیات اخیر را خلاصه میکند، و چالشهای تکرارشوندهای مانند محاسبات بیدرنگ تحت منابع محدود رویپهپاد، برنامهریزی آگاه از انرژی، هماهنگی میان چند پهپاد،و عملکرد در محیطهای بدون GPS یا بسیار پویا را برمیشمارد. بر اساس این مرور، جهتگیریهایی برای پژوهشهای آینده پیشنهاد شده، از جمله معماریهای ترکیبی مسیریابی، روشهای مبتنی بر یادگیری با تضمینهای ایمنی قویتر، و معیارهای سنجش استاندارد برای مقایسهی الگوریتمهای مسیریابی در پلتفرمها و انواع مأموریتهای مختلف پهپاد.
کلمات کلیدی : پهپاد مسیریابی کنترل پرواز اجتناب از مانع بهینهسازی مسیر ناوبری خودکار