بررسی نقش زنان در قصه‌های عامیانۀ گیلان بر اساس نظریۀ پارسونز

بررسی نقش زنان در قصه‌های عامیانۀ گیلان بر اساس نظریۀ پارسونز

مریم حیدری1 آرزو میرزایی لمیر2

1) عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور
2) دانش آموخته ی رشته ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور

کد IOI مقاله : XADD-CDHHA
محل انتشار : دومین همایش ملی نگاهی نو به زبان و ادب عامه(ammeh2.ir)
چکیده :
    به آثاری که در آن¬ها تأکید بر حوادث خارق¬العاده بیش¬تر از تحول و تکوین شخصیت¬هاست، قصه گفته می‌شود. قصه¬ها پیرنگی ضعیف و کلی¬گرایانه‌ دارند؛ شکل آن¬ها ساده و ابتدایی است و زبان معمول و رایج زمان در آن¬ها به کار گرفته می‌شود. با این حال، از جمله منابع مهمی هستند که از خلال آن¬ها می¬توان به مطالعات جامعه‌شناختی و مردم¬شناختی پرداخت و اطلاعات سودمندی را دربارۀ طبقات مختلف جامعه به دست آورد. تصویر و جایگاه زن، در اسطوره¬های آفرینش، قصه¬ها و آیین¬های کهن مردم ایران، زنده و تأثیرگذار است. او نیروی زنده و لایزال به شمار می¬رفته و از محوریت خاصی در امر خانه و خانواده برخوردار بوده است. در گیلان، به عنوان یکی از کهن‌ترین زیستگاه‌های بشر، قصه¬ها از جایگاه خاصی برخوردار هستند و بسیاری از دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی، نگرش¬ها، باورها و اعتقادات ساکنان آن سرزمین در آن¬ها انعکاس یافته‌اند. هدف از این پژوهش آن است که با بررسی جایگاه زن در چندین مجموعه از افسانه‌های عامیانۀ گیلان، دغدغه‌ها، مسائل، توانایی‌ها، و آرزومندی‌های وی نمایانده شود و نگاهی که اهالی این خِطّه به نقش و جایگاه زن در جامعه دارند، تحلیل گردد. تحلیل انواع نقش‌ها با بهره‌گیری از دیدگاه پارسونز که نقش‌ها را بر اساس میزان مصرف انرژی و اطلاعات به نقش¬های «راهبردی»، «بانفوذ»، «کمکی» و «عادی» تقسیم می‌کند، صورت گرفته است.

کلمات کلیدی : قصه‌های عامیانه گیلان سیمای زن پارسونز