ارزیابی ضریب اضافه مقاومت برای مولفه گیرداری غیرسازه در بتن بواسطه آزمایش‌های آزمون میز لرزان

ارزیابی ضریب اضافه مقاومت برای مولفه گیرداری غیرسازه در بتن بواسطه آزمایش‌های آزمون میز لرزان

یوسف بهرام بیگی1

1) کارشناس ارشد عمران گرایش سازه -شرکت سوپر پانل نمایندگی انحصاری غزب کشور

کد IOI مقاله : XBDG-ECBFD
محل انتشار : ششمین کنگره سالانه عمران، معماری و توسعه شهری(6icsau.ir)
چکیده :
    در استانداردهای ACI 318-11 و ASCE/SEI 7-10 یک ضریب اضافه مقاومت 0 برای طراحی لرزه مولفه گیرداری غیرسازه‌ای ساختمان در بتن تعریف شده است. اگرچه در این استانداردها با مکانیزم مشابهی با ضریب اضافه مقاومت برای سازه‌های ساختمان اعمال شده است، منطق بکار رفته برای گیرداری اساسا متفاوت می‌باشد. هدف اصلی این ضریب دارای دو وجه می‌باشد: برای تشویق از بکارگیری سیستم‌های گیردار شکل‌پذیر – که در بندهای استاندارد ACI 318 تعریف شده است – که با اعمال ضریب پنالتی به مهارهای غیرشکل‌پذیر می‌باشد و از طرف دیگر افزایش نیروهای طرح مهارهای غیرشکل‌پذیر برای نمایش تراز بارگذاری بیشتر طرح می‌باشد. در سیستم‌های شکل‌پذیر، یک مقدار 0=1 مورد استفاده قرار گرفته است، بطوری که در سیستم‌های غیرشکل‌پذیر مقادیر 0=2.5 و 0=1.5 برپایه مقادیر Rp بزرگتر از و یا کمتر از 2 تخصیص داده شده است. این مقادیر به همراه با رابطه پیشنهاد شده برای مقادیر مولفه Rp می‌باشد که بطور آزمایشگاهی بیان نشده است. تحقیقات بر روی این امر در SDSU از سال 2011 ادامه دارد تا این ضریب اضافه مقاومت مشخص شود، که شامل دو سال آزمایش سازه دینامیکی با مقیاس کامل با استفاده از یک مولفه ایده آل غیرسازه‌ای و چندین نوع مهار مختلف در میز لرزان می‌باشد. این مقاله خلاصه‌ای از آزمایش سازه انجام شده با هدف مقادیر 0 مناسب و همچنین بحثی بر روی شکل‌پذیری را بیان می‌کند همانطور که بر اضافه مقاومت در سیستم‌های مهار اعمال شده است.

کلمات کلیدی : گیرداری در بتن مهار مورد نیاز مولفه‌های غیرسازه‌ای اضافه مقاومت