بازتعریف قابلیت‌های محيط در راستاي اجتماع‌پذيرسازي محیط های آموزشی (نمونه مطالعاتی، دبستان شهید بهشتی)

شیرین نوروزی مقدمیان¹ ندا مستقیمی²

1) کارشناس ارشد معماری ، دانشکده هنر و معماری ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، ایران. مدرس دانشکده معماری خرم آباد.
2) کارشناس ارشد معماری ، دانشکده هنر و معماری ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، ایران. مدرس دانشکده فنی و حرفه ای زینب کبری (س) .

کد IOI مقاله : XCAA-EHAGG
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و دومین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(5icrsie.com)
چکیده :
    به‌ منظور ایجاد محیطی مناسب برای انسان، تعاملاتش و اجتماع ‌پذیر ساختن فضا، نیاز به شناخت هرچه بیش‌تر رابطه میان این سه وجود دارد. رابطه ی که می تواند شرایطی را فراهم سازد که استفاده کنندگان در آن بتوانند به میزان زیادی از فضا بهره ببرند. زمانی که استفاده ¬کنندگان از فضا، گروه خاص و ویژه¬ای باشند الزامات محیطی دقیق¬تری را طلب می¬کند. یکی از این گروه¬های حساس اجتماعی، کودکان هستند که باید به الزامات خاصی به فضاهای اجتماعی آنها گردد، یکی از عمده¬ترین این الزامات، توان اجتماع-پذیری این محیط¬ها است. فضاهای اجتماع‌پذیر جزو فضاها و کالبدهایی هستند که کانون‌هایی را برای فعالیت‌های پویا، در قسمت‌های مشخصی از فضا فراهم می‌آورند. پژوهش حاضر با هدف استخراج قابلیت-هایی از محیط که الزامات اجتماع ¬پذیری در محیط¬های آموزشی برای کودکان را فراهم می¬آورد، شکل گرفت. به‌منظور رسیدن به این هدف، ابتدا از ادبیات پژوهش شش عامل کالبدی ، غیر کالبدی ، شخصیتی ، اجتماعی ، فرهنگی و حسی به‌عنوان قابلیت¬های هر محیط در قالب مدل مفهومی تحقیق به ¬منظور اجتماع¬ پذیرتر کردن فضاها تبیین شد. سپس با استفاده از معادلات ساختاری و نرم افزار spss نتایج تحلیل شده است.

کلمات کلیدی : اجتماع پذیری محیط های آموزشی کودکان دبستان شهید بهشتی