سنجش ارتباطات بین فردی دانش‌آموزان ابتدایی (مطالعه موردی؛ شیراز، ناحیه 3)

نیما بهادری¹ زهرا فتوحی² نجمه مهدوی خرّمی³ فاطمه فرّخی پور⁴

1) دانشجوی کارشناسی علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، شهید رجایی،
2) دانشجوی کارشناسی علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، سلمان فارسی، شیراز.
3) دانشجوی کارشناسی علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، سلمان فارسی، شیراز.
4) دانشجوی کارشناسی علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، سلمان فارسی، شیراز. farrokhi1377fateme@ gmail.com

کد IOI مقاله : XCBZ-EDEDG
محل انتشار : دومین کنفرانس روانشناسی، علوم تربیتی، علوم اجتماعی و مشاوره ایتالیا(cpsconf.com/2nd)
چکیده :
    هدف از پژوهش حاضر بررسی میزان مهارت‌های ارتباطی بین فردی دانش‌آموزان ابتدایی شیراز در ناحیه3 می‌باشد. روش پژوهش، توصیفی- زمینه‌یابی بوده است. جامعه آماری شامل:120 دانش‌آموز پایه پنجم و ششم ابتدایی مدارس حمزه عباس الکوت (دخترانه) و جمشید غنی (پسرانه)است.برای نمونه ‌گیری، از روش طبقه‌بندی خوشه‌ای استفاده شد. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه مهارت‌های ارتباطی بین‌فردی (ماتسون، 1983) بوده که روایی آن تأیید و میزان پایایی آن بر اساس ضریب آلفای کرونباخ عدد (0.812) بدست آمد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که: میانگین نمرات مهارت برقراری ارتباط در دختران نسبت به پسران بیشتر بوده و همچنین میانگین نمرات مهارت برقراری ارتباط در دانش آموزان پایه ششم نسبت به دانش آموزان پایه پنجم بیشتر بوده است. تفاوت نمره مهارت‌های ارتباطی بین فردی دختران و پسران با آزمون t مستقل با توجه به مقدار (1.678- = (tو سطح معناداری (0.096) نشان داد که تفاوت معناداری میان دو گروه وجود ندارد. تفاوت نمره مهارت‌های ارتباطی بین فردی دانش‌آموزان پایه پنجم و ششم با آزمون t مستقل با توجه به مقدار (5.733- = (tو سطح معناداری (0.000) نشان داد که تفاوت معناداری میان این دو پایه وجود دارد و دانش‌آموزان پایه ششم نمره بالاتری نسبت به دانش‌آموزان پایه پنجم بدست آورده‌اند. نتایج نشان دادند که دختران نسبت به پسران و دانش آموزان پایه بالاتر نسبت به دانش آموزان پایه پایین‌تر در برقراری ارتباط توانمندتر هستند. بدین معنا که میان برقراری ارتباط و سن رابطه مستقیمی وجود دارد.

کلمات کلیدی : ارتباط ارتباط کلامی ارتباط غیرکلامی ارتباط بین‌فردی دانش‌آموزان ابتدایی