مقایسه اثر بخشی فراشناخت درمانی و معنویت درمانی بر درماندگی آموخته شده، احساس تنهایی و اضطراب مرگ سالمندان دارای اختلال حرکتی

زیبا برقی ایرانی¹ نسرین دیناروند²

1) استادیار دانشگاه پیام نور
2) کارشناسی ارشد دانشگاه پیام نور

کد IOI مقاله : XCBZ-EHKFF
محل انتشار : دومین کنفرانس روانشناسی، علوم تربیتی، علوم اجتماعی و مشاوره ایتالیا(cpsconf.com/2nd)
چکیده :
    هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی فراشناخت درمانی و معنویت درمانی بر درماندگی آموخته شده، احساس تنهایی و اضطراب مرگ سالمندان دارای اختلال حرکتی بود. طرح پژوهش نیمه آزمایشی، با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری بود. جامعه آماری شامل تمامی سالمندان 60 _ 75 ساله دارای اختلال حرکتی بود. از میان جامعه آماری فوق به روش نمونه‌گیری غیرتصادفی هدفمند تعداد 30 نفر انتخاب و با جایگزینی تصادفی در گروه‌های آزمایش (10نفر گروه معنویت درمانی و 10 نفر گروه فراشناخت درمانی) و گواه (10 نفر) قرار گرفتند و به پرسشنامه های سبک های اسنادی (ASQ)، سنجش احساس تنهایی و اضطراب مرگ (DAS) پاسخ دادند. گروه گواه در انتظار ماند و معنویت درمانی و فراشناخت درمانی برای گروههای آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه‌ای به اجرا گذاشته شدند. داده‌های پژوهش با استفاده از روش‌های آمار توصیفی و آزمون‌ آماری تحليل واريانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل گردیدند. نتایج بیانگر آن است که بین دو مداخله فراشناخت درمانی و معنویت درمانی در بهبود احساس تنهایی سالمندان بیشتر در مرحله پیگیری تفاوت معنادار وجود دارد (p<0/01). در نتیجه می توان گفت که مداخله مبتنی بر معنویت درمانی در کاهش احساس تنهایی سالمندان دارای اختلال حرکتی نسبت به مداخله فراشناخت درمانی تاثیر بیشتری دارد (p<0/05). در نتیجه می توان گفت بین معنویت درمانی و فراشناخت درمانی در درماندگی آموخته شده، اضطراب مرگ و احساس تنهایی در سالمندان دارای اختلال حرکتی تفاوت معنادار وجود دارد. باید گفت مداخله مبتنی بر معنویت درمانی نسبت به مداخله فراشناخت درمانی با گذشت زمان تاثیر بیشتری دارد.

کلمات کلیدی : فراشناخت درمانی معنویت درمانی درماندگی آموخته شده احساس تنهایی اضطراب مرگ