نقش سبک‌های والدینی مادران و رگه‌های شخصیت در پیش‌بینی خودناتوان‌سازی تحصیلی دانش‌آموزان متوسطه

فرزانه ميکائيلي منيع¹ شلر آب‌خیز²

1) دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ایران
2) دانش آموخته کارشناسی‌ارشد روان‌شناسی تربیتی، دانشگاه ارومیه

کد IOI مقاله : XDDC-FDCKB
محل انتشار : اولین همایش ملی روانشناسی بالینی کودک و نوجوان(cpcauma.ir)
چکیده :
    هدف اين مطالعه بررسی نقش سبک‌های والدينی مادران و رگه‌های شخصيت در پیش‌بینی خودناتوان سازی تحصيلی دانش‌آموزان بود. هدف دیگر بررسی قدرت تمایز شخصیت و رگه‌های شخصیتی بود. جامعه پژوهش کليه دانش‌آموزان متوسطه دوم شهرستان اروميه بود که از آن 385 نفر(185 نفر دختر و ۲۰۰ نفر پسر) و مادران آن‌ها بصورت تصادفی چند‌مرحله‌ای انتخاب و در پژوهش شرکت داده شدند. پرسشنامه اقتدار والدين بوری، آزمون شخصيتي NEO-FFI و مقياس خودناتوان‌سازی تحصيلی PALS برای سنجش متغيرها بکار رفت. از تحليل واريانس یکراهه و رگرسيون برای تجزيه يافته‌ها استفاده شد. نتايج حاصل نشان دادند که سطح خودناتوان‌سازی در سبک‌های والدينی مختلف بطور معنادار متفاوت بوده و از اين بين فرزندان مادران مقتدر کمتر خودناتوان‌ساز بودند(01/0>P). بعلاوه، بين سطح خودناتوان‌سازی رگه‌های شخصيتی فرزندان مادران دارای سبک‌های والدينی مختلف بغير از رگه برونگرايی تفاوت معنادار وجود داشت. نتايج رگرسيون نشان دادند سبک والدينی مقتدر و مستبد بشکل معناداری قادرند 15 درصد واريانس خودناتوان‌سازی تحصيلی را پيش‌بينی کنند. افزودن رگه‌های شخصيتی به رگرسيون موجب افزايش قدرت پيش‌بينی بميزان 11 درصد شد. بنابراین می‌‌توان نتیجه گرفت که سبک‌های والدينی مقتدرانه و مستبد و رگه‌های شخصيتی شامل روان‌رنجورخويی، گشودگی به تجربه و وظيفه‌شناسی متغيرهای تعيين‌‌‌کننده‌ای در استفاده از رفتارها و راهبردهای خودناتوان‌ساز می‌باشند.

کلمات کلیدی : خودناتوان‌سازی تحصيلی دانش‌آموزان 5 عامل شخصيت سبک‌های والدينی مادران