عوامل ایجابی فراست در مثنوی معنوی
عوامل ایجابی فراست در مثنوی معنوی
مسروره مختاري1 رباب جليلي ايراني2
1) دانشيار زبان و ادبيات فارسي، دانشگاه محقق اردبيلي
2) دانشجوي دکتري زبان و ادبيات فارسي- دانشگاه محقق اردبيلي
کد IOI مقاله
:
XDFH-FFGKA
محل انتشار :
چهارمین همایش یگانگی و بیگانگی در عرفان مولانا(molanauma.ir)
چکیده :
مولوی از بزرگ¬ترین عارفان و شاعران ایران زمین به شمار می¬آید. مثنوی معنوی بعد از گذشت سده¬های متمادی، همچنان بر تارک ادبیات عرفانی – تعلیمی می¬درخشد. با توجّه به جایگاه والا و ارزشمند این اثر در میان آثار عرفانی، پژوهش حاضر با بهره¬گیری از روش تحلیلی- توصیفی و استفاده از منابع کتابخانه¬ای راه¬های وصول به نیروی معنوی - عرفانی فراست را مطالعه کرده¬است. حاصل پژوهش نشان می¬دهد که فراست به عنوان یکی از کرامات عارفان، از موضوعات مورد توجّه مولوی در مثنوی معنوی است. مولانا جلال¬الدین، در اثنای داستان¬های متعدد در هر شش دفتر، علاوه بر این که به انواع فراست پرداخته است؛ برای فراست درجاتی قائل شده و معتقد است که مراتب فراست با مراتب سلوک در ارتباط است و سالک با استمداد از اولیا و تمسّک به عشق الهی می¬تواند موانع فراست را از پیش پای خود بردارد و به مقامات والای عرفانی و نیروهای خارق عادت مجهّز شود.
کلمات کلیدی : ادبیات عرفانی عوامل ايجابي فراست مثنوی معنوی مولوی