جستجو
عوامل ایجابی فراست در مثنوی معنوی
مسروره مختاري1 رباب جليلي ايراني2
چکیده :
مولوی از بزرگ¬ترین عارفان و شاعران ایران زمین به شمار می¬آید. مثنوی معنوی بعد از گذشت سده¬های متمادی، همچنان بر تارک ادبیات عرفانی – تعلیمی می¬درخشد. با توجّه به جایگاه والا و ارزشمند این اثر در میان آثار عرفانی، پژوهش حاضر با بهره¬گیری از روش تحلیلی- توصیفی و استفاده از منابع کتابخانه¬ای راه¬های وصول به نیروی معنوی - عرفانی فراست را مطالعه کرده¬است. حاصل پژوهش نشان می¬دهد که فراست به عنوان یکی از کرامات عارفان، از موضوعات مورد توجّه مولوی در مثنوی معنوی است. مولانا جلال¬الدین، در اثنای داستان¬های متعدد در هر شش دفتر، علاوه بر این که به انواع فراست پرداخته است؛ برای فراست درجاتی قائل شده و معتقد است که مراتب فراست با مراتب سلوک در ارتباط است و سالک با استمداد از اولیا و تمسّک به عشق الهی می¬تواند موانع فراست را از پیش پای خود بردارد و به مقامات والای عرفانی و نیروهای خارق عادت مجهّز شود.
کلمات کلیدی : ادبیات عرفانی عوامل ايجابي فراست مثنوی معنوی مولوی
زبان مقاله : فارسی
محور مقاله : نقش حال و قال در یگانگی و بیگانگی ملتها
محل انتشار : چهارمین همایش یگانگی و بیگانگی در عرفان مولانا
آدرس وب سایت کنفرانس : molanauma.ir
کد IOI مقاله : XDFH-FFGKA
لینک مستقیم مقاله : https://isnac.ir/XDFH-FFGKA
سایر مقالات محل انتشار
- عشق درمانی در قصه ی شاه و کنیزک مولوی
- رهيافت¬های روایی مولانا در دفتر دوم براساس نظریه منطق گفت و گويي باختین
- بازنمایی طبیعت در اشعار منتخب مولانا با رویکرد نقد بوم گرایانه
- پارادوکس در عرفان با نگاهی به مثنوی معنوی مولانا
- هنجارگریزی فعلی در مثنوی معنوی
- بازتاب باورها و آداب و رسوم صوفيه در مناقبالعارفین
- بازتاب یگانگی « مَن » و « فرا مَن» در زبان مولانا
- نگاهی به نی نامه از منظر شارحان (مقايسۀ شرح ني نامه در جواهرالاسرار، مکاشفات رضوي و اسرارالغيوب)
- عوامل ایجابی فراست در مثنوی معنوی
- سیطره قدرت و زنان در مثنوی معنوی مولانا براساس نظریه میشل فوکو
- یگانگی در هنرورزی عرفانی با تاکید بر قصه رومیان و چینیان در مثنوی معنوی
- تحليل ساختاري داستان شير و نخجيران مثنوی
- بررسي عناصر داستاني داستانهای بلند دفتر اول مثنوی معنوي مولانا
- بررسی تطبیقی معرفت عقلی در سلوک عارفانه از منظر ابن¬عربی و مولوی
- سکوت عارفانه به روایت ابن¬عربی و مولوی