بررسی اثر تراکم پذیری و باربری خاک های رسی با استفاده از آب مغناطیسی

بررسی اثر تراکم پذیری و باربری خاک های رسی با استفاده از آب مغناطیسی

غلامرضا تدین فر1

1) عضو هیات علمی گروه عمران دانشگاه حکیم سبزواری

کد IOI مقاله : XDHH-GGZFG
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی و ششمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(5iccacs.ir)
چکیده :
    چکیده دليل اصلي مطرح كردن فرضيه كيفيت آب در تراكم خاك‌هاي ريزدانه، استفاده شدن آب شرب در آزمايشگاه براي ارايه درصد رطوبت بهينه جهت به حداكثر رساندن تراكم است. حال آن‌كه در عمل آب متفاوتي براي اين منظور استفاده مي‌شود. برخي از انواع آب‌ها كه توسط پيمانكار مورد استفاده واقع مي‌شود عبارتند از: آب شور، آب چشمه، آب گل‌آلود، آب آهك‌دار، گچ‌دار و غيره. هر چند با تكرار غلطك زدن يا استفاده از غلطك‌هاي قوي‌تر سعي در جبران كاستي‌ها و بالا بردن وزن مخصوص خاك مي‌گردد؛ اما به هر حال هزينة ناشي از آن آنقدر كم نيست كه بتوان به راحتي از آن گذشت. بنابراين مطالعات بر روي آب‌هایي با ويژگي‌هاي متفاوت (آب شرب شهرستان سبزوار، آب مغناطيسي) متمركز شد؛ ویژگی های ژئوتکنیکی و مکانیکی بر روی نمونه ها، شامل حدود اتربرگ، تراکم پروکتور و مقاومت فشاری تک محوره بررسی گردید. با انجام آزمایش با آب مغناطیسی باعث ایجاد تغییر در عملکرد یون های خاک و افزایش چشمگیری در چسبندگی و باربری خاک نسبت به آزمایش با آب معمولی گردید. استفاده از آب مغناطیسی موجب کاهش رطوبت بهینه خاک رس به مقدار 3% گردید. درهمین حال حداکثر وزن مخصوص خشک متوسط نمونه‌ها تقریباً 5% افزایش پیدا کردند. با مقایسه مقاومت فشاری نمونه های معمولی و مغناطیسی، این نتیجه حاصل می گردد که استفاده از آب مغناطیسی باعث افزایش چشمگیر نیروی محوری قابل تحمل برای نمونه ها تا حدود 37.5% می‌شود.

کلمات کلیدی : تراکم پذیری مقاومت فشاری تک محوره آب مغناطیسی خاک رس