مقایسه اثربخشی اموزش خودگوئی درونی مثبت و خود کنترلی بر تحمل پریشانی زنان دارای بیماری (ام اس)

نرگس درویشی جزی¹ نیلا علمی منش²

1) کارشناسی ارشد روانشناسی مثبت گرا ،دانشگاه پیام نور واحد
2) دکتری روانشناسی سلامت،دانشگاه پیام نور تهران،ایران،

کد IOI مقاله : XDKB-GCEEZ
محل انتشار : دومین کنفرانس ملی آسیب های اجتماعی و روانی با تاکید بر علوم رفتاری(psysconf.ir/1st)
چکیده :
    هدف پژوهش مقایسه بررسی اثربخشی آموزش خودگوئی درونی مثبت و خودکنترلی بر تحمل پریشانی زنان دارای بیماری ام اس انجام شد . پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون در دو گروه آزمایش و کنترل است. جامعه پژوهش زنان دارای بیماری ام اس شهر اصفهان بوده است. حجم نمونه ۶۰ نفر بود که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه ۲۰ نفری در قالب ۲ گروه آزمایش )یک گروه تحت آموزش خودگوئی درونی مثبت و گروه دیگر تحت آموزش خودکنترلی( و یک گروه کنترل گمارش شدند. هریک از گروه ها ی آزمایش به مدت 8 هفته آموزش دیدند. به منظور سنجش تحمل پریشانی از ابزار تحمل پریشانی هارینگتون (۲۰۰5 )استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۱ و آزمون تحلیل کوواریانس انجام شده است یافته ها: یافته ها نشان داد آموزش خودگوئی درونی مثبت و خودکنترلی باعث افزا یش تحمل پریشانی در زنان دارای بیماری ام اس شده است. همچنین، بین اثربخشی این دو روش تفاوت وجود دارد و تأثیر آموزش خود کنترلی بر تحمل پریشانی بیشتر است (0/001>P) نتیجه گیری: با توجه به اثربخشی آموزش های خودگوئی درونی مثبت و خودکنترلی برتحمل پریشانی زنان دارای بیماری ام اس، مطلوب است مشاوران و درمان گران در زمینه خودگوئی های درونی مثبت و خودکنترلی هیجانی دوره های آموزشی برگزار کنند.

کلمات کلیدی : تحمل پریشانی خودگوئی درونی مثبت خود کنترلی بیماری ام اس