بررسی اثربخشی خودگوئی های درونی مثبت بر افزایش تحمل پریشانی و خود تنظیمی شناختی عمومی زنان دارای ام اس (MS)

نیلا علمی منش¹ نرگس درویشی جزی²

1) بررسی اثربخشی خودگوئی های درونی مثبت بر افزایش تحمل پریشانی و خود تنظیمی شناختی عمومی زنان دارای ام اس (MS)
2) بررسی اثربخشی خودگوئی های درونی مثبت بر افزایش تحمل پریشانی و خود تنظیمی شناختی عمومی زنان دارای ام اس (MS)

کد IOI مقاله : XEZE-GAFHE
محل انتشار : ششمین کنفرانس ملی روانشناسی (علم زندگی)(lifeconf.ir/1st)
چکیده :
    هدف این پژوهش بررسی اثربخشی خودگوئی های درونی مثبت بر افزایش تحمل پریشانی و خود تنظیمی شناختی عمومی زنان دارای ام اس (MS)بود. روش تحقیق پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه این پژوهش شامل کلیه زنان دارای بیماری ام اس شهر اصفهان 1400بود. روش نمونه گیری در این پژوهش به صورت نمونه گیری در دسترس بود. نمونه پژوهش شامل دو گروه آزمايش (15 نفر) وگروه كنترل (15نفر) از زنان دارای بیماری ام اس شهر اصفهان بود. ابزار گردآوری داده ها در این پژوهش پرسشنامه تحمل پریشانی و خود تنظیمی شناختی بودند. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش و پاسخ به پرسش‌های پژوهش از روش آماراستنباطی کوواریانس چند متغیره به کمک نرم افزار اس پی اس اس 24 استفاده شده بود. یافته های پژوهش نشان دادآموزش خودگویی های درونی مثبت بر تحمل پریشانی(اندازه اثر 99/0)، خودتنظیمی شناختی(67/0) موثر است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که خودگوئی های درونی مثبت بر افزایش تحمل پریشانی و خود تنظیمی شناختی عمومی زنان دارای ام اس (MS) تاثیر دارد. نتیجه این پژوهش حاکی از آن است که آموزش خودگوئی مثبت درونی نه تنها بر دو متغیر (تحمل پریشانی و خود تنظیمی شناختی عمومی) زنان دارای بیماری ام اس (ms) تاثیر مثبت و معناداری داشته بلکه تاثیر و دوام هم داشته است.

کلمات کلیدی : خودگوئی های درونی مثبت تحمل پریشانی خود تنظیمی شناختی عمومی بیماری ام اس (ms)