مدیریت منابع انسانی سبز، توسعه پایدار و دانشگاه نسل پنجم

مجید اخشابی¹ حمیده سیاح پور²

1) استادیار گروه هنر و معماری، دانشکده هنر و رسانه، دانشگاه پیام نور واحد تهران شرق، تهران، ایران
2) کارشناس ارشد آموزش و بهسازی منابع انسانی و رئیس اداره فعالیت‌های فرهنگی اجتماعی دانشگاه شیراز، شیراز، ايران

کد IOI مقاله : XFCD-HECZE
محل انتشار : اولین کنفرانس بین‌المللی توانمندی مدیریت، مهندسی صنایع، حسابداری و اقتصاد(miae.ir)
چکیده :
    مفهوم توسعه پايدار در طی سه دهه گذشته، تحول بسياری پيدا كرده است. پيچيدگی و چندسطحی بودن مسايل اجتماعی، فناوری، اقتصادی، زيست‌ محيطی و سياسی در قرن بيست و يکم، رويکرد جديد به توسعه پايدار را ضروری مي‌ کند. به نحوی که توجه به توسعه پایدار و حفظ محیط زیست به‌طور فزاینده‌ای رایج شده و این روند به حوزه سازمان و مدیریت نیز تسری یافته و مفاهیمی از قبیل: مدیریت سبز، مدیریت منابع انسانی سبز و مدیریت زیست‌ محیطی شکل گرفته است؛ به نحوی که مديريت منابع انسانی سبز به استراتژی کلیدی تجاری برای سازمان‌‌های مهم تبديل شده است. از آنجا که هیچ تحولی در جامعه، بدون مشارکت جدی آموزش عالی صورت نمی‌گیرد، دانشگاه‌ها نیز که خود منشأ تولید و توزیع علم‌اند، نیازمند دستخوش تغییر و تحول ‌اند. تغییراتی که لازم است، آن‌ها را بیش از پیش در راستای اهداف توسعه پایدار توانمندتر سازد. روند این تغییرات، به‌ شکلی بوده است که امروزه در رده‌بندی ساختاری و ماهیتی دانشگاهی، مواجه با 5 رده‌ و یا نسل مختلف هستیم که هریک پس از دیگری، هویت دانشگاه را به بلوغ و کمال رسانده است و در دستیابی به توسعه پایدار نقش مهمی را ایفا می‌ کنند. در این مقاله، به صورت توصیفی- تحلیلی و مطالعه کتابخانه‌ای با هدف تعیین نقش و اهمیت مدیریت منابع انسانی سبز در سازمان‌‌ها و دستیابی به توسعه پایدار و ارتقای مراکز آموزش عالی همگام با تمامی دانشگاه‌های جهان، فرایند تحقیق صورت گرفته است. نتایج حاصله، حاکی از آن است که موفقیت از آن سازمان‌هایی ا‌ست که با بهره ‌گیری از علم مدیریت منابع انسانی سبز، سرمایه‌گذاری بلندمدت بر روی منابع انسانی خود انجام می‌دهند تا به اهداف زیست ‌محیطی مطلوب دست یابند.

کلمات کلیدی : مدیریت منابع انسانی سبز توسعه پایدار محیط زیست نسل‌های دانشگاهی دانشگاه نسل پنجم