مفهوم خلوت در پیدایش نمادهای معمارانه

سولماز احمدی باروق¹ المیرا ابراهیمی²

1) هیات علمی، مهندسی معماری، گروه هنر و معماری دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. ایمیل:
2) هیات علمی، مرمت و احیا بناهای تاریخی، گروه هنر و معماری دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. ایمیل:

کد IOI مقاله : XGCA-KBKFE
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی معماری، عمران،شهرسازی،محیط زیست و افق های هنر اسلامی در بیانیه گام دوم انقلاب(3icacu.ir)
چکیده :
    خانه مکانی امن، آرام و بدور از تنش های خارجی و پناهی برای ذهن و جسمی خسته از روزانگی های پرشتاب زندگی، باید باشد و برای رسیدن به چنین آرامش خاطری، نیازمند خلوت گزینی در مکانی دنج و دلنشین است. خلوت در خانه و پاسداشت حریم آن مفهومی فطری است که در ذات بشر نهفته است و درونگرایی ساخت بناهای تاریخی ایرانی علاوه بر جنبه اقلیمی، جنبه اعتقادی و مذهبی مردم را نیز آشکار می کند و با گذر زمان نمادهایی را برای یک خانه ایجاد می کند، عناصری چون ورودی، درگاه و هشتی به عنوان نمادهایی مطرح می باشند که تحت تاثیر مفهوم خلوت حاصل شده اند. در این تحقیق به مطالعه ی مفهوم خلوت و فضاهای شکل گرفته به تبع آن در خانه های درونگرای تاریخی ایران پرداخته می شود و در نهایت به این پرسش اندیشیده می شود که آیا خلوت به عنوان یک مفهوم فطری با صورتها و نمودهای متفاوت معمارانه بروز پیدا کرده است؟

کلمات کلیدی : خلوت بنای درونگرا نماد معماری خانه های تاریخی ایران