بررسی شاخص نفوذپذیری حمل و نقل محور در منطقه 11 تهران

مصطف سعیدی¹ مرتضی صادقی² فوزیه سرکنی³

1) دانشجو دکتری عمران گرایش حمل و نقل دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز ایران تهران
2) کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری گرایش آمایش شهری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز ایران تهران
3) کارشناسی ارشد زیست شناسی گرایش فیزیولوژی جانوری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات ایران تهران

کد IOI مقاله : XGFC-KBCHD
محل انتشار : هشتمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و پنجمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(8icrsie.com)
چکیده :
    مسيرهاي كوتاه و مستقيم پياده روي و دوچرخه سواري نيازمند شبكه اي متراكم و پيوسته از خيابانها و مسيرها درمحدوده بلوكهاي شهري كوتاه است. پياده روي به طور خاص، به دليل وجود راههاي انحرافي به راحتي تضعيف ميشود و بالاخص به تراكم شبكه بسيار حساس است. شبكهي درهم تنيدهاي از راهها و خيابآنها كه مسيرهاي مختلف به مقاصد متنوع، گوشههاي متناوبي از خيابان، سهم باريكتر از حريم راه و سرعت آهسته وسايلنقليه را پيشنهاد ميكنند، سفرهاي پيادهروي و دوچرخهسواري را متنوع و جذاب ساخته و فعاليتها و اقتصاد محلي را تقويت ميكند. بافت شهري كه براي عابران پياده و دوچرخهسواران در مقايسه با ماشينها نفوذپذيرتر است، مشوق استفاده از روشهاي حمل ونقل غيرموتوري با تمام مزاياي مربوطه خواهد بود. از منظر پيادهمداري، بلوكهاي كوتاهتر مناسبتر هستند، با اين حال، بايد تعادل بين كارايي حريم راه عمومي (شبكههاي متراكمتر به معناي تخصيص زمين بيشتر به حريم راه است )و ظرفيت لازم براي طرحهاي توسعه بزرگتر براي كاربريهاي مورد نياز مدنظر قرار گيرد. حملونقل انسان محور و حملونقل موتوري هر دو تاثيراتي بر پايداري اقتصادي و حيات توسعه شهري دارند و در نهايت بر فعاليت عابران پياده تاثير ميگذارند.

کلمات کلیدی : توسعه حمل و نقل عمومي نفوذپذیری tod شهرتهران