بررسی خصلت های نوگرایی در آثار زنان نقاش معاصر ایران دهه 40 و 50 با تأکید بر نوآوری در فرم مبتنی بر نظریه فرمالیستی (بلومزبری)

مُنا عالمی¹ علی اکبر جهانگرد²

1) کارشناسی ارشد هنرهای تجسمی، موسسه عالی هنر شیراز، ایران
2) استادیار گروه نقاشی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز، ایران

کد IOI مقاله : XKHB-AZEGGC
محل انتشار : کنفرانس سالانه معماری، شهرسازی، هنر، طراحی صنعتی، ساخت و فناوری حکمت بنیان(icahu.com)
چکیده :
    چکیده نوگرایی در تاریخ فرهنگی بیانگر مجموعة گسترده ای از گسست های زیبا شناختی از سنت رئالیسم اروپاست که از قرن نوزدهم صورت گرفته است. با گسترش شیوه ی تفکر مدرنیستی در هنر تحولی عمیق در جهت گیری به هنر ایجاد شد. تئوریسین های مختلفی چون کلایو بل و راجر فرای فرم و فرمالیسم را ویژگی اساسی هنر معاصر عنوان کردند. چنانچه بر مبنای این نظریه ارزش اثر هنری صرفاَ بااهمیت قرار دادن عناصر فرمی اثر دنبال می شد. در مواجهه با تأثیر مدرنیسم در هنر ایران در دهه 20 خورشیدی تحولاتی ژرف صورت گرفت و هنرمندان نوجو در این راه به دستاوردهای متفاوتی دست یافتند. در همین راستا زنان نقاش ایران نیز در روند شکل گیری جریان مدرنیسم و گسترش آن سهم قابل ملاحظه ای داشتند و سعی خود را بر هم گام شدن با این جریان معطوف داشتند. بر این اساس، این نوشتار به بررسی خصلت های نوگرایی در فضای حاکم بر آثار زنان نقاش معاصر ایران در دهه های 40 و 50 خواهد پرداخت. روش پژوهش توصیفی_تحلیلی مبتنی بر نظریه فرمالیستی است. گردآوری اطلاعات از طریق مطالعات اسنادی و کتابخانه ای بدست آمده است. به نظر می رسد با بررسی و تحلیل ویژگی های نوگرایی، خصوصیت عمدة نوگرایی را تغییر و نوآوری در فرم و مؤلفه های بصری دانست. نتایج پژوهش نشان می دهد که محوریت یافتن خصیصه های هنر مدرن، موجب بروز گرایشات متنوعی از جریان نوگرایی در آثار زنان نقاش معاصر ایران شده است.

کلمات کلیدی : مدرنیسم هنر مدرن فرمالیسم نقاشی معاصر ایران زنان نقاش معاصر ایران