ساختار تصميم گيری مطلوب در طراحی برنامه درسی آموزش عالی

محمود رستمی¹ زهرا بکرانی² افسانه نبی پور³

1) دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی دانشگاه تهران -
2) دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی دانشگاه آزاد واحد خوراسگان - Zahra606.bakrani@yahoo .com
3) دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی دانشگاه آزاد واحد خوراسگان -

کد IOI مقاله : XYCK-AEEEZ
محل انتشار : کنفرانس بین المللی مدیریت و علوم انسانی(icmhconf.com)
چکیده :
    تصمیم گیری در برنامه درسی آموزش عالی دارای قلمرو گسترده ای است وگروه ها ی متعدد ومختلفی به دنبال تاثیرگذاری و سهیم شدن در تصمیمات مربوط به برنامه درسی هستند این گروه ها به تناسب نقش های گوناگون خود همواره قصد مداخله و مشارکت در جریان تصمیم گیری برنامه درسی دارند . تعیین حدود دخالت هر یک از این گروه ها وافراد در تصمیم گیری از جنبه های مختلف سیاسی , اجتماعی و نظری دارای اهمیت است . برنامه های درسی دانشگاهی ، مهم ترین مولفه ی نظام آموزشی عالی هر کشوری محسوب می شود ؛ به همین دلیل فرایند تدوین این برنامه ها و به ویژه شرکای اصلی ای که باید در تدوین آن مشارکت داشته باشند ، طیف وسیعی از ادبیات برنامه ریزی درسی را به خود اختصاص می دهد ، همواره اين پرسش بنيادي مطرح بوده و هست كه تصميمات با چه ميزان استقلال اجرا مي گردد ؟ در حوزه مطالعاتي برنامه درسي ، پرسش نوع رويكرد اعم از تمركز و غير تمركز به قوت خود باقي است . هر یک از این رویکردها استلزامات خاص خود را می طلبد . لیکن امروزه بنا به تحولات اساسی ، توجه به رویکرد غیر متمرکز در نظام آموزش عالی اجتناب ناپذير است . بعلاوه مساله چالش های پیش رو و بعضا شکست برنامه های متمرکز، یکی از مهمترین مسایلی است که در مواقعی موجب پیدایش انتقاداتی از این گونه برنامه های درسی گردید . بدین لحاظ ، برنامه های درسی آموزش عالی باید مبتنی بر رویکردهایی باشد که نگرش و دانش تخصصی را در زمینه برنامه ریزی درسی و موضوع تخصصی افزایش دهد . در این مقاله ابتدا رویکرد برنامه درسي با بیان تمرکز و فقدان تمرکز در برنامۀ درسی آموزش عالی شواهد و دلایل پیش رو و ویژگی های تصمیم گیری برنامه درسی آموزش عالی را توضیح داده و اهم چالش های پیش رو آن را عنوان و در پايان راهکارها و پیشنهاداتی را ارايه می شود .

کلمات کلیدی : برنامه درسی آموزش عالی تمرکز و عدم تمرکز تصمیمات مطلوب برنامه درسی