مروری تطبیقی بر سیستم­های کنترل ارتعاش غیر فعال در سازه ها

محمد علی بابائی شهرکی1 عماد حسن زاده2 مهدی کریمی3

چکیده :
افزایش خسارات ناشی از زمین لرزه های اخیر توجه مهندسان سازه را از رویکردهای صرفا مقاومتی به سمت راهکارهای کاهش تقاضای لرزه ای سوق داده است. در این میان سیستم­های کنترل ارتعاش غیر فعال به دلیل سادگی، قابلیت اطمینان و عدم نیاز به منبع انرژی خارجی، جایگاه ویژه ای در طراحی و بهسازی لرزه ای سازه ها یافته اند. این مقاله یک مرور تطبیقی و تحلیلی بر چهار گروه اصلی از سیستم­های کنترل ارتعاش غیر فعال شامل میراگرهای جرمی تنظیم شده، جداسازهای لرزه ای، میراگرهای فلزی و میراگرهای ویسکوز ارائه می دهد. تمرکز اصلی بر مقایسه مکانیزم اتلاف انرژی، عملکرد لرزه ای در سازه های با ارتفاع متفاوت، حساسیت به تعامل خاک-سازه و قابلیت به کارگیری سیستم های ترکیبی است. نتایج این بررسی نشان می دهد که هیچ یک از سیستم­های مورد مطالعه به تنهایی پاسخگوی تمام شرایط لرزه ای نیستند و کارایی آنها به شدت به ویژگی­های سازه، نوع خاک و سطح عملکرد مورد انتظار وابسته است. در این راستا، سیستم های ترکیبی به عنوان راهکاری موثر برای بهبود همزمان چندین شاخص عملکردی، به ویژه در زلزله های نزدیک گسل، معرفی می شوند. یافته های این مقاله می تواند به عنوان مبنایی برای انتخاب آگاهانه سیستم های کنترل ارتعاش در طراحی عملکرد محور سازه ها مورد استفاده قرار گیرد.

کلمات کلیدی : کنترل ارتعاش غیر فعال میراگر جرمی تنظیم شده جداساز لرزه ای میراگر فلزی میراگر ویسکوز


زبان مقاله : فارسی
محور مقاله : عمران
محل انتشار : ششمین کنفرانس بین المللی عمران، معماری و فناوری اطلاعات در زندگی شهری
آدرس وب سایت کنفرانس : https://6th.rmce.ir/
کد IOI مقاله : ABGE-ABFBHB
لینک مستقیم مقاله : https://isnac.ir/ABGE-ABFBHB