جستجو
تحلیل مقام توبه از منظر ابوالقاسم قشیری و محی الدین ابن عربی
دکترحسین شهبازی1 دکتر میرجلیل اکرمی2
چکیده :
عبدالکریم بن هوازن قشیری465-376ه.ق یکی از بزرگ ترین صوفیان قرن پنجم هجری است که مهم ترین اثر وی کتاب الرساله القشیریه برای راهنمایی مرشدان نوشته شده است. از طرفی محیی الدین ابن عربی،)متوفای 686 ق( از صوفیان وعارفان بزرگ اسلامی است که با ظهور وی عرفان اسلامی به تدریج رنگ و بوی تازه ای یافت. در این جستار به مقایسه تحلیلی دیدگاه این دو عارف در خصوص یکی از مباحث مهم در تصوف اسلامی به نام توبه پرداخته شده است. براساس یافته های تحقیق؛ قشیری ، توبه را عزم بر عدم بازگشت به گناه می داند در حالی که ابن عربی این تعریف را جهل و نادانی دانسته و معتقد است که توبه، اعتراف و در خواست می باشد نه عزم بر عدم بازگشت. طبق نظر ابن عربی اگر انسان معصیت نمی کرد، برگزیده نمی شد. توبه خدا مقرون به (علی) و توبه خلق، مقرون به (الی) است. در رساله قشیریه، توبه انسان به سوی خداوند طبق نظر قرآن (و توبوا الی الله جمیعا) مطرح است. ولی ابن عربی با رد این نظر، بر این باور است، هرکه توبه کرده است توبه نکرده، بلکه خدا توبه کرده است. زیرا اراده عبد، نقشی در انجام فعل ندارد و فعل عبد تابع اراده حق است.
کلمات کلیدی : توبه بازگشت گناه قشیری ابن عربی
زبان مقاله : فارسی
محل انتشار : کنگره بین المللی زبان و ادبیات
آدرس وب سایت کنفرانس : lpm2016.ir
کد IOI مقاله : XFAA-HEAZB
لینک مستقیم مقاله : https://isnac.ir/XFAA-HEAZB