بررسی نقش میکروسیلیس در بتن فوق‌توانمند: یک مطالعه تجربی

بررسی نقش میکروسیلیس در بتن فوق‌توانمند: یک مطالعه تجربی

امیرحسین آرمان1 آیدا کاظمی مطلق2 عرفان شافعی3 احسان کوسه سدان4 تاده زیرکیان5 محمدرضا ساعی6

1) کارشناسی، گروه مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی ارومیه (UUT)، ایران.‎
2) دانشجوی کارشناسی، گروه مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی ارومیه (UUT)، ایران.‎
3) دانشیار، گروه مهندسی عمران، UUT ارومیه، ایران.‎
4) دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی سازه، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران.‎
5) Associate Professor, Department of Civil Engineering and Construction Management‎, ‎California State University‎, ‎Northridge‎, USA.‎
6) مربی، آزمایشگاه بتن، گروه مهندسی عمران، UUT، ایران.

کد IOI مقاله : AACC-AAHAKA
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com/3rd)
چکیده :
    تولید سیمان سهم قابل‌توجهی در انتشار جهانی دی‌اکسید کربن دارد؛ از این‌رو، شناسایی مواد مکمل سیمانی جایگزین (SCMs) نظیر خاکستر بادی، میکروسیلیس و سرباره، که ضمن بهبود عملکرد بتن، آثار زیست‌محیطی آن را کاهش می‌دهند، امری ضروری است. در میان این مواد، میکروسیلیس (MS) یکی از مؤثرترین SCMها به‌شمار می‌رود. این ماده، یک سیلیس آمورف بسیار ریزدانه است که به‌عنوان محصول جانبی در فرآیند کوره قوس الکتریکی، حین تولید سیلیسیم یا آلیاژهای فروسیلیسیم، به‌دست می‌آید. میکروسیلیس به‌واسطه واکنش‌پذیری پوزولانی بالا و نقش پرکنندگی بسیار مؤثر خود، موجب تراکم بیشتر ماتریس و کاهش تخلخل شده و در نتیجه، استحکام و دوام بتن را به شکل چشمگیری بهبود می‌بخشد. این مطالعه به بررسی اثر میکروسیلیس بر رفتار مکانیکی بتن فوق‌مقاوم (UHSC) پرداخته است. در این راستا، از سنگ‌دانه‌های بازالتی به دلیل مقاومت بالا، واکنش‌پذیری اندک و دوام مناسب آن‌ها استفاده شد. با توجه به ملاحظات فنی و اقتصادی، نسبت اختلاط ۶۵ به ۳۵ برای سنگ‌دانه‌های درشت و ریز انتخاب گردید. در مجموع، ۲۴ نمونه مکعبی به ابعاد ۱۰۰ میلی‌متر، با چهار طرح اختلاط حاوی ۰ (طرح کنترل)، ۵، ۱۰ و ۱۵ درصد میکروسیلیس به‌صورت درصد وزنی نسبت به سیمان تهیه شدند. در تمامی طرح‌ها، نسبت آب به سیمان (W/C) ثابت و برابر با ۰٫۲ در نظر گرفته شد و دانه‌بندی سنگ‌دانه‌های بازالتی نیز یکسان بود. آزمون مقاومت فشاری در سنین عمل‌آوری ۷، ۱۴ و ۲۸ روز انجام شد. نمونه‌ها تحت شرایط استاندارد تهیه و تا زمان آزمایش در مخزن آب آهک اشباع، با دمای کنترل‌شده ۲۳ ± ۱ درجه سلسیوس، عمل‌آوری شدند. یافته‌های این پژوهش نشان داد که بیشینه مقاومت فشاری، برابر با ۱۳۳ مگاپاسکال، در سن ۲۸ روز برای نمونه حاوی ۱۵ درصد میکروسیلیس به‌دست آمد که نسبت به طرح کنترل، افزایشی معادل ۲۵ درصد را نشان می‌دهد. این افزایش مقاومت فشاری عمدتاً به واکنش‌های پوزولانی میکروسیلیس نسبت داده می‌شود که منجر به کاهش تخلخل کلی، محدود کردن پیوستگی منافذ و ارتقاء تراکم ساختار ریزمقیاس بتن می‌گردد.

کلمات کلیدی : بتن فوق‌مقاوم یا بتن با مقاومت بسیار بالا مواد مکمل سیمانی درصد میکروسیلیس فوق روان‌کننده مواد پوزولانی بازالت