نمایش چکیده انگلیسی

بادگیر به‌مثابه نماد هویت فرهنگی در معماری بومی ایران و ظرفیت‌های آن در تحقق معماری پایدار

روح اله نمکی1

چکیده :
معماری بومی ایران حاصل تعامل پیچیده میان فرهنگ، اقلیم، شیوه زندگی، باورها و نیازهای اجتماعی جوامع محلی است. بادگیر به‌عنوان یکی از شاخص‌ترین عناصر این معماری، نمونه‌ای برجسته از تلفیق دانش اقلیمی، خلاقیت معماری و هویت فرهنگی محسوب می‌شود؛ عنصری که با بهره‌گیری از جریان طبیعی هوا و سازوکارهای غیرفعال سرمایش و تهویه، شرایط حرارتی فضاهای داخلی را تعدیل می‌کرده و در عین حال، به‌واسطه فرم، تناسبات، مصالح و نحوه استقرار در بنا، واجد ارزش‌های زیبایی‌شناختی و هویتی بوده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه بادگیر در بازنمایی هویت فرهنگی معماری ایرانی و بررسی ظرفیت‌های آن در تحقق اصول معماری پایدار انجام شده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی بوده و داده‌ها از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و اسنادی و تحلیل مفاهیم مرتبط با معماری بومی، هویت فرهنگی و طراحی اقلیمی گردآوری شده‌اند. بادگیر از سه منظر عملکرد اقلیمی، ارزش‌های فرهنگی و قابلیت بازآفرینی در معماری معاصر بررسی شده است. نتایج تحلیل مفهومی نشان می‌دهد که بادگیر را نمی‌توان صرفاً عنصری برای تهویه طبیعی دانست؛ بلکه این ساختار نمونه‌ای از پیوند میان دانش بومی، سازگاری محیطی و بیان هویت معماری است. همچنین بهره‌گیری آگاهانه از اصول عملکردی و مفهومی بادگیر در طراحی معاصر، با توجه به شرایط اقلیمی و فناوری‌های جدید، می‌تواند در کاهش وابستگی به سامانه‌های مکانیکی، ارتقای کیفیت محیط داخلی و تداوم هویت معماری بومی مؤثر باشد؛ هرچند میزان اثربخشی آن به شرایط اقلیمی، جهت و سرعت باد، هندسه ساختمان و نحوه طراحی و اجرا وابسته است.

کلمات کلیدی : بادگیر هویت فرهنگی معماری بومی معماری پایدار تهویه طبیعی دانش بومی


زبان مقاله : فارسی
محور مقاله : مهندسی معماری و توسعه پایدار
محل انتشار : هشتمین کنفرانس بین المللی و نهمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری
آدرس وب سایت کنفرانس : 9iccacs.ir
کد IOI مقاله : ACFE-ACAGHD
لینک مستقیم مقاله : https://isnac.ir/ACFE-ACAGHD
نمایش چکیده انگلیسی : https://isnac.ir/SA/ACFE-ACAGHD

سایر مقالات محل انتشار
  1. ارزیابی مولفه های پایداری اجتماعی در مجتمع های اداری -تجاری تبریز (نمونه موردی: مجتمع اداری- تجاری برج بلور)
  2. بررسی نظریه فرم تابع عملکرد در آثار معماران مدرن ونقد آن در رویکرد های نوگرا (نمونه موردی آثار معماری والترگروپیوس و میس وندروهه)
  3. از سیاست‌گذاری تا اجرا در مدیریت راهبردی گردشگری ایران: تحلیل تطبیقی هماهنگی نهادی و مشارکت ذی‌نفعان
  4. به کارگیری هوش مصنوعی در مدیریت ایمنی به منظور کاهش خطرات تجهیز کارگاه ساختمان
  5. ارزیابی الگوی توسعه شهر اصفهان بر اساس ابعاد زیست‌پذیری شهری
  6. بازخوانی نقش فناوری متاورس در معماری منظر و ارتقای نشاط اجتماعی فضاهای عمومی شهر کرمانشاه
  7. تحول سبک‌شناسی معماری معاصر در عصر فناوری‌های دیجیتال: بررسی نقش طراحی و ساخت دیجیتال در شکل‌گیری معماری آینده، BIM و پارامتریک
  8. بررسی نقش BIM در تحقق هوشمندی ساختمان با تأکید بر معماری اطلاعات (مطالعه موردی ساختمان The Edge)
  9. پارادوکس ساخت افزایشی: بازخوانی سبک صناعت در عصر چاپ سه بعدی بتن
  10. طراحی داخلی چرخه‌ای در بازسازی مسکن آپارتمانی: چارچوبی برای حفظ، جداسازی و سازگاری اجزای داخلی
  11. از تزئین بصری تا بازآفرینی شهری: تحلیل عملکرد اجتماعی و هویت‌محور مجسمه‌ها و المان‌های میادین شهر اسفراین
  12. ظرفیت‌های روش‌شناختی نظریه داده‌بنیاد در مطالعه فرایند مشارکت در بافت‌های فرسوده شهری؛ با تأکید بر رویکرد اشتراوس و کوربین
  13. تبیین ظرفیت‌ها و چالش‌های مشارکت شهروندان در بازآفرینی بافت‌های فرسوده با تأکید بر پایداری اجتماعی؛ مطالعه موردی محله نظام‌آباد تهران
  14. کاربرد فناوری دیجیتال توین (Digital Twin) در مدیریت، ارزیابی و پایش سلامت زیرساخت‌های شهری
  15. تبیین الگوی بهره‌گیری از میراث فرهنگی ناملموس در توسعه دیپلماسی فرهنگی و برند شهری؛ مطالعه موردی شهر شهرکرد